بعضی‌ها که تا پیش از این علیرغم عدم ورودشان به دایره‌ی مدیریتی کشتی (!)، از دور دستی بر آتش داشتند و با دست پس می‌زدند و با پا پیش می‌کشیدند تا شاید اتفاق تازه‌ای بیافتد؛ این روزها به دنبال ناکامی تیم کشتی ایران در مسابقات المپیک پکن، طبق محاسباتی که کرده‌اند به اینجا رسیده‌اند که باید هم با دست پس بزنند و هم با پا؛‌ چرا که طبق پیش‌بینی‌ها و نظرسنجی‌های بس گسترده‌ای که به عمل آورده‌اند نتیجه گرفته‌اند که 95 درصد جامعه‌ی کشتی (که طبق شمارشی که ما انجام داده‌ایم، می‌شوند بیست و یکی دو نفر!)، مخالف ریاست فعلی هستند و دائم هم این مخالفت خود را تکرار می‌کنند؛ پس با این اوصاف رئیس رفتنی است و به قول معروف حسابی بوی کباب می‌آید. ایشان گویی که از همین امروز دارند خود را در رأس مناصب جدید می‌بینند اما انگار یادشان رفته که از همان ابتدا دلیل کنار گذاشته‌شدنشان چه بوده و خبر از این ندارند که اگر طبق صلاحدید مسئولین تغییری هم صورت پذیرد، سیاست کلان کاری بر این استوار است که دور نام برخی مهره‌های این‌چنینی و اعوان وانصارشان برای همیشه باید قلم گرفته شود؛ که هنوز موجود است سوابق درخشان همین اعوان و انصار که حق استفاده از آن‌ها را دارنده‌‌اش هنوز برای خود محفوظ می‌دارد.

به هر ترتیب، صلاح کار در این است که پل‌های پشت‌سر را خراب نکنیم؛ شاید حساب‌های‌مان غلط از آب درآید و اوضاع مطابق میل ما پیش نرود! یا دست‌کم این قدر شجاعت داشته باشیم که اگر هم مصاحبه می‌گیریم و نظرسنجی می‌کنیم، از انعکاس گزینشی و سلیقه‌ای نظرات و صحبت‌های مصاحبه‌شونده‌ها خودداری نمائیم تا آن‌ها هم بعداً مجبور به تکذیب گفته‌های خود نشوند؛ خلاصه آنکه مردانه رفتار کنیم و طبق فرموده‌ی سرور و سالار شهیدان، اگر دین نداریم، در دنیا آزادگی پیشه نماییم؛ چرا که جامعه‌ی کشتی‌است و همین مردانگی‌هایش.