آنچه در پی میآید، مصاحبهی بختیار احمدف دارندهی مدال نقرهی المپیک پکن در وزن 120 کیلوی کشتی آزاد با خبرگزاری اسپرات اکسپرس است که توسط روابط عمومی فدارسیون کشتی تهیه و تنظیم گردیده است:
این حرف ممکن است تا حدی ایجاد تنش نماید، اما باید گفت که بختیار احمدف داغستانی، در مقابل آرتور تایمازوف تقریباً هیچ شانسی نداشت. احمدف حتی از نظر ظاهر نیز به سختی هماورد تایمازوف به نظر میرسید: در یک طرف تایمازوف 29 ساله قرار داشت که فردی است با خصوصیات اهالی کوهستان و در طرف دیگر احمدف 21 ساله با بدنی منعطف و تقریباً قوی که بارزترین نقطهی قوتاش در این است که تازه در ابتدای راه قرار دارد و میتوان آیندهی خوبی را برایش متصوّر گردید.
سئوال: دیوید موسولبز که چهار سال مربیگری شما را بر عهده داشت، گفته است که شما در این المپیک از تجربهی کافی برخوردار نبودید، ولی المپیک لندن مطمئناً از آن شما خواهد بود. آیا با این حرف او موافقید؟
پاسخ: آن قدر برای او احترام قائل هستم که نه تنها بنا ندارم در این مورد بحث کنم، بلکه تلاش میکنم که بر درستی حرف او صحه بگذارم.
سئوال: آیا تصور کرده بودید که ممکن است مجبور شوید در فینال با مربی سابق خود (موسولبز) کشتی بگیرید؟
پاسخ: سئوال سختی است. در سرود کشتی بخشی است که میگوید: "روی تشک، حریف هم هستیم و بیرون از آن رفیق هم". وضع و من دیوید هم درست به همین منوال است.
سئوال: در فینال چه اتفاقی افتاد؟
پاسخ: باختم! خوب این که البته شوخی بود، ولی احتمالاً شکست من در فینال به علت کافی نبودن قدرت بدنی، تجربه، سرعت و برخی مسائل دیگر بود.
سئوال: یک سال پیش همین جا در چین در مسابقات قهرمانی جوانان جهان به مقام نخست رسیدید. آشنایی با محیط در این مسابقات کمکی به شما نکرد؟
پاسخ: میدانید؟ من طوری محیّای هر مسابقه میشدم که انگار آخرین مسابقهی زندگیام است، به همین خاطر اصلاً به اطراف نگاه نمیکردم. فقط حواسم به مربیانام ایمامیرزا علیاف و سعید مرتضیعلیاف بود که همینجا از آنان بابت عملکردم در فینال عذرخواهی میکنم.
سئوال: مگر کسی بابت نقرهی المپیک هم عذرخواهی میکند؟
پاسخ: نه خوب؛ اما برای نگرفتن طلا باید معذرت خواست.
سئوال: شما چند وقت پیش در مسابقات اُپن بلاروس به مقام قهرمانی رسیدید. بعد میزبانان این مسابقات به شما پیشنهاد کردند که بیایید و برای تیم ملی بلاروس کشتی بگیرید. جواب میخائیل مامیاشویلی به این پیشنهاد نه بود، اما میخواهیم بدانیم که اگر او این حرف را نزده بود، واکنش شما به این پیشنهاد چه بود؟
پاسخ: من به کشورم علاقهمندم و فقط هم برای تیم ملی آن کشتی خواهم گرفت. با اینحال پیشنهاد بلاروسیها را به طور جدی بررسی کردم: آخر مطمئن نبودم که آیا بعد از مصدومیتی که دچار آن شده بودم، میتوانم دوباره تجدید قوا کنم و به تیم ملی روسیه برگردم یا نه.
سئوال: آیا فینال شما با تایمازوف را میتوان همان رویارویی معروف مکاتب کشتی داغستان و اوستیا نامید؟
پاسخ: نه. من مردم اوستیا را دوست دارم و برای کشتیگیران این جمهوری احترام قائل هستم. در اینجا هم با استفاده از این موقعیت حمایت خودم را از آنان در رابطه با حوادث پیشآمده در منطقه اعلام میکنم. دیدن چنین مسائلی رنجآور و تألّمبرانگیز است. همینطور از صمیم قلب مایلم به سلیمان کریماف که چنین حمایت مقتدرانهای را از کشتی به عمل میآورد، تقدیر کنم. کشتی ورزشی است که در بین تمام اقوام منطقهی قفقاز عمومیت دارد.
سئوال: بعد از اتمام دوران ورزش قهرمانیتان تصمیم ندارید که پا جا پای پدرتان بگذارید و سراغ مناصب بزرگ دولتی در داغستان بروید؟
پاسخ: شاید. اما در حال حاضر فقط ورزش است که در زندگی من اهمیت دارد.