به گزارش روابط عمومی فدراسیون کشتی؛ سرمربی تیم کشتی آزاد روسیه در مسابقات قهرمانی اروپا در مصاحبه‌ای با خبرنگاران اظهار نمود: در مقایسه با مسابقات قهرمانی جهان در سال 2007 که در آن ما با کسب شش مدال طلا در هفت وزن عنوان قهرمانی را از آن خود نمودیم، باید بگویم که به هیچ وجه از نتایج مسابقات قهرمانی اروپا راضی نیستم. اما با در نظر گرفتن نتایج کسب شده توسط کشتی‌گیران جوانمان، از جمله مدال برنز رسول ژوکائف و بختیار احمدف، می‌توانیم این نتایج را نرمال به حساب بیاوریم. آنها پیش از هر چیز از تجربه‌ی کافی برای کسب پیروزی برخوردار نبودند و به همین خاطر نتوانستند ظرفیت‌های بالقوه‌ی خود را به نمایش بگذارند.

تدیف از اظهار نظر در مورد حضور موسل‌بز در تیم ملی اسلواکی خودداری کرد و تنها به ذکر این مسئله اکتفا نمود که وظیفه من آماده‌سازی تیم ملی است و حضور کشتی‌گیران در تیم‌های ملی دیگر کشورها، مسئله‌ای است که مدیران فدراسیون کشتی روسیه باید به آن بپردازند. این را می‌دانم که فدراسیون درصدد است نسبت به حضور موسل‌بز در تیم ملی اسلواکی، اعتراضیه‌ای را به فدراسیون بین‌المللی کشتی فیلا تسلیم نماید. اما شخصا فکر نمی‌کنم که این اقدام منتج به نتیجه شود. حیف است که مجبور شویم جلوی بچه‌های خودمان کشتی‌ بگیریم، اما خوب زندگی است دیگر !.

تدیف افزود: "با توجّه آمار و اعدا و ارقام، شاید بتوان گفت که نتایج کسب‌شده در این مسابقات، ضعیف‌ترین نتایجی بود که در سال‌های اخیر کسب کردیم. سال 2006 در مسکو شش طلا گرفتیم و سال 2007 در صوفیه پنج طلا. امّا این‌ها فقط آمار است و باید واقعیت را نیز درنظرگرفت. به همین خاطر است که کسب تنها سه مدال طلا را گامی به عقب به حساب نمی‌آ‌ورم. ره‌آورد این مسابقات برای ما شناخت نقاط ضعف‌مان در فاصله‌ی شش ماه مانده به المپیک بود. از این نقطه نظر، این مسابقات تجربه‌ای موفّقیّت‌آمیز برای ما بود. بزرگ‌ترین درس تامپره برای ما این است که هیچ یک از اعضای تیم، دیگر مجاز به استراحت نمی‌باشد. درحال حاضر در هیچ یک از وزن‌ها کشتی‌گیر دیگری که آمادگی حضور در المپیک را داشته باشد وجود ندارد. روی صحبت من با همه است:‌کشتی‌گیران، مربّیان اختصاصی‌شان و تمام اعضای کادر مربّی‌گری؛ همه باید در این ماه‌های باقی‌مانده تا مسابقات المپیک با حدّاکثر مسئولیت‌پذیری به تمرین بپردازند. اکنون می‌توانیم موفق نشدنمان را به گردن فقدان تجربه، اشتباهات اتّفاقی، آسیب‌دیدگی و بیماری بیاندازیم. ما مربّیان هم به سهم خود می‌توانیم در انتخاب‌های‌مان مرتکب اشتباه شده باشیم. تاکنون ما همگی حقّ اشتباه کردن داشته ایم، امّا در پکن این حق نخواهیم داشت.